Witajcie Kochani, jestem pierwszy raz u Was ale od już dłuższego czasu obcuję w internecie z treściami Tradycji Katolickiej. Te wszystkie pozycje internetowe odnośnie stron o tej tematyce są mi znane. Chciałem zadać pytanie. Dzisiaj w Kościele na NOM był czytany list odnośnie życia konsekrowanego gdzie usłyszałem że osoby konsekrowane to też osoby świeckie zrzeszone w instytutach świeckich. Zastanowiło mnie to, ogólnie to coraz więcej rzeczy zaczyna mnie zastanawiać odnośnie treści kazań i innych ale to osobny temat.
Pytanie jak wg tradycyjnej nauki Kościoła powinno się to rozumiec jeżeli chodzi o te osoby świeckie konsekrowane. Jak głosi to Tradycja Kościoła.
Audiobooki
Komentarze
Oprócz tego co napisał Mariusz świeckie osoby konsekrowane to też np. siostry skrytki, które żyją wg reguły zakonnej ale są bezhabitowe ze zgromadzeń np. honorackich. Innym przykładem są pustelnicy czy też eremici. Innym przypadkiem po Soborze Watykańskim II są dziewice i wdowy konsekrowane, które były w Kościele do Soboru Laterańskiego I (chyba) i wróciły po Soborze Watykańskim II
@mmichalski_1993@wp.pl: miałem rozwinąć temat o dziewicach konsekrowanych nawet mam to przygotowane, ale nie wiedziałem czy to wzbudzi zainteresowanie, o eremitach przyznaje przeoczyłem
Przedsoborowo (zwłaszcza od Piusa XII) Kościół mówi w skrócie:
• świecki może być autentycznie i całkowicie konsekrowany Bogu, podejmując rady ewangeliczne,
• może robić to w świecie, nie „uciekając” do form zakonnych,
• ale żeby to było uznane jako stabilny, kościelny stan życia, potrzebna jest konkretna forma prawna (kluczowo: instytut świecki), a nie tylko prywatna pobożność czy luźne stowarzyszenie.
W praktyce: co zwykle jest mylone
1. „Świecki konsekrowany” to nie „osoba bardzo pobożna”
Przedsoborowo doceniano świętość świeckich, ale „konsekracja” w sensie stanu/struktury zwykle zakładała bardziej określone zobowiązanie i uznanie Kościoła.
2. Instytut świecki to nie „zakon bez habitu”
Pius XII i Cum Sanctissimus (instrukcja Kongregacji ds. Zakonów) bardzo pilnują, by instytuty świeckie zachowały świecki styl życia, a nie kopiowały zakonnych zewnętrznych form.
3. Konsekracja „w świecie” nie jest „mniej radykalna”
Primo feliciter (motu prioprio - Pius XII) mówi wprost: to ma być realnie pełna konsekracja, tylko przeżywana w świecie
typy świeckiej konsekracji / życia radami ewangelicznymi „w świecie” przed Soborem Watykańskim II :
„Tabela mentalna” (krótka)
• Prywatne śluby/przyrzeczenia: konsekracja realna, ale prywatna, bez nowego stanu publicznego.
• Dziewictwo w świecie: ideał starożytny, praktyka i prawne ramy w XX w. były mniej jednolite.
• Trzeci Zakon świecki: świeccy związani regułą i duchowością zakonu, bez bycia zakonem.
• Stowarzyszenia/bractwa/piae uniones: forma najczęstsza przed 1947, czasem „za wąska” dla realnej intensywności konsekracji.
• Instytuty świeckie (po 1947): najpełniej uregulowana przedsoborowa forma konsekracji świeckich; świeckość formy + profesja rad ewangelicznych + zatwierdzenie Kościoła.