Gorzka wypowiedzi kardynała Mullera na temat SSPX

JB: Sytuacja Bractwa Św. Piusa X (FSSPX) pozostaje wyzwaniem duszpasterskim i teologicznym. Jaki jest, zdaniem Księdza Kardynała, najowocniejszy sposób podejścia Kościoła do dialogu z ruchem lefebvrystycznym, przy jednoczesnym zachowaniu jedności i integralności doktrynalnej?

CGLM: Odbywały się — i nadal się odbywają — niekończące się dialogi z tą grupą, ale po prostu kręcą się one w kółko. Nie ma innej drogi niż uznanie Soboru Watykańskiego II za dwudziesty pierwszy Sobór Powszechny Kościoła Katolickiego, zgodnie z katolicką hermeneutyką i epistemologią w pełni wyartykułowaną już przez Ireneusza z Lyonu.

Niedorzeczne rozmowy o „sede vacante” na Stolicy Piotrowej, wezwania do rewizji Soboru oraz twierdzenia, że lefebvryści są ostatnim bastionem prawdziwego katolicyzmu, muszą wreszcie dobiec końca. Nawet jeśli mają oni rację, wytykając rany zadane Ciału Chrystusa przez samozwańczych reformatorów w stylu modernistycznym, nigdy nie ma uzasadnienia dla dystansowania się od Kościoła katolickiego — mimo że Kościół jest mieszaniną świętych i grzeszników, co św. Augustyn podkreślał w sporze z surową i zadufaną w sobie sektą donatystów.

Przeciwko Petylianowi, wykształconemu przywódcy donatystów, oświadczył on: „To nie my odseparowaliśmy się od was — to wy odseparowaliście się od nas. Wycofaliście się z komunii z Kościołem powszechnym” (Contra litteras Petiliani II, 38).

Teraz jest kairos dla wszystkich katolików, aby zjednoczyli się w prawdzie Chrystusa, który w osobie św. Piotra i jego następcy — Papieża Leona XIV — ustanowił trwałą zasadę i fundament jedności w wierze i komunii sakramentalnej (Vaticanum II, Lumen gentium 18).