Urodził się on w 1502 roku w Cremonie, we włoskiej Lombardii. Wychowywany był przez matkę, która owdowiała kilka miesięcy po narodzinach Antoniego. Studiował w Padwie, gdzie uzyskał tytuł doktora nauk medycznych. Powróciwszy do Cremony pomagał duchownym w katechizacji ubogich dzieci. Wówczas też, pod natchnieniem dominikanów, rozpoczął studia teologiczne.
W 1529 roku, w wieku 27 lat, przyjął święcenia kapłańskie. 2 lata później udał się do Mediolanu, gdzie wstąpił do oratorium Wiecznej Mądrości. Tam też prowadził działalność duszpasterską ze wsparciem św. Karola Boromeusza. Organizował również akty publicznej pokuty, dzięki którym ludzie masowo wracali do wiary.
Antoni wprowadził także praktykę "15 piątków". Na dźwięk dzwonów o godzinie, w której Pan Jezus poniósł śmierć, w kościołach zbierał się lud. Tam odbywało się nabożeństwo z kazaniem pasyjnym.
Święty Antoni zmarł 5 lipca 1539 roku w wieku 37 lat w rodzinnym domu w Cremonie. Został beatyfikowany w 1890 roku przez Leona XIII. Kanonizował go ten sam papież 7 lat później. Jest patronem lekarzy.