Proroctwa biblijne dotyczące końca czasów i przyjścia Antychrysta są niezwykle trudne w interpretacji, a tematy ostateczne łatwo analizować w tonie sensacyjnym, chcąc zaspokoić próżną ciekawość. Dlatego trzeba stać na stabilnym gruncie tradycyjnej nauki Kościoła, a nie na wątpliwych analizach współczesnych teologów czy objawieniach prywatnych.
Kardynał Henryk Edward Manning dał Kościołowi cztery wykłady wydane po polsku pod tytułem Zmagania papieża i Antychrysta. Kardynał Manning był w XIX wieku drugim arcybiskupem Westminsteru po odnowieniu katolickiej hierarchii w Wielkiej Brytanii. Zasłynął jako wielki obrońca dogmatu o nieomylności papieskiej. W swoich wykładach nie formułował żadnych własnych wniosków, ale opierał się na Ojcach Kościoła i uznanych przez Kościół autorach. Pisał: Moim zamiarem jest zbadać obecne relacje pomiędzy Kościołem a władzami świeckimi tego świata w świetle proroctwa zapisanego przez św. Pawła – i wyprowadzić z tego pewne praktyczne zasady dla pouczenia tych, którzy wierzą, iż Boża wola przejawia się również w wydarzeniach rozgrywających się przed naszymi oczyma. (s. 7)
Drugi list do Tesaloniczan mówi o odstępstwie – discessio (por. 2 Tes 2, 3 – 11). Owo odstępstwo będzie odrzuceniem pewnej władzy. Odstępcy będą skażeni wirusem schizmatyckim, a także heretyckim; rozumieć przez to trzeba heretycką zasadę wolnego osądu, jako przeciwieństwo uległości wobec Objawienia i nieomylnego głosu Ducha Świętego, przemawiającego przez Kościół Boży. (s. 11) Rzecz jasna, nie wszyscy, którzy bywają nazywani schizmatykami są nimi rzeczywiście; bywa, że to ciężkie słowo ma w dyskursie publicznym tylko i wyłącznie charakter inwektywy, ale ta kwestia nie jest akurat przedmiotem rozprawki. Jako trzecią cechę odstępstwa u końca czasów kardynał podaje negację Wcielenia Słowa Bożego (por. 1 J 4, 2 – 3). Po schizmie, herezji i negacji Wcielenia będzie można rozpoznać Antychrysta. Niemniej autor podkreśla, że pisma Apostołów podają, że antychrześcijański bunt rozpoczął się właśnie w czasach apostolskich: Duch Antychrysta działał już wówczas, gdy Chrystus objawił się światu. Innymi słowy, należy przez to rozumieć ducha herezji, który od początku Kościoła towarzyszył rozprzestrzenianiu się prawdziwej wiary. Oczywiste jest, że święty Paweł i święty Jan mieli tu na myśli nikolaitów, gnostyków oraz innych heretyków. Wszystkie te herezje posiadały trzy cechy Antychrysta, którymi są schizma, herezja i negacja Wcielenia. Równie dobrze mogą odnosić się one do sabelian, arian, semiarian, monofizytów, monoteletów, eutychian czy macedonian. Duch tych herezji był jeden – zaś formy jakie przybierały miały znaczenie jedynie drugorzędne. Tak więc, przez kolejnych osiemnaście wieków każda kolejna herezja rodziła schizmę, wszystkie zaś odrzucały Boski Głos Ducha Świętego przemawiającego nieustannie przez Kościół, wszystkie też zastępowały objawioną przez Boga religię opiniami ludzkimi, wszystkie także doprowadziły w sposób nieunikniony – jedne szybciej, inne zaś wolniej – do zanegowania Wcielenia Słowa. (s. 13 – 14) Warto w tym miejscu spostrzec, że pisma apostolskie dostrzegały ducha Antychrysta w gnostycyzmie, a współczesna masoneria nie jest czym innym, jak gnostycyzmem posiadającym władzę polityczną.
Z wyżyn wiecznotrwałej nauki Bożej kardynał analizuje różnorakie błędy nowożytności. Zauważa etap uwielbienia dla zasady narodowej, która miała zniszczyć wielonarodowe państwa katolickie. Innym błędem okazuje się ubóstwienie rodzaju ludzkiego, co stanowi diabelską parodię chrześcijańskiej i bardzo konkretnej miłości bliźniego. Autor potrafi dostrzec wspólną substancję różnorakich herezji. Pragnę jedynie wskazać, posługując się współczesnym językiem, że duch herezji jest jeden i ten sam od początku, że gnostycy byli protestantami swych czasów, protestanci zaś gnostykami naszych, że zasada ich herezji jest identyczna, zwiększył się jedynie zasięg jej oddziaływania, siły jej niejako się akumulują, a wrogość wobec Kościoła katolickiego pozostaje niezmienna i stała. (s. 16)
Kardynał podaje na podstawie Pisma Świętego i nauki Ojców Kościoła, że Antychryst będzie posiadał wszelkie przymioty osoby, będzie pochodził z narodu żydowskiego. Ponadto okaże się nie tylko przeciwnikiem prawdziwego Mesjasza, ale też będzie się pod Niego podszywał. Będzie żądał dla siebie czci Boskiej; na końcu czasów może zostać przywrócone pogaństwo.
Za przeszkodę, która uniemożliwia przyjście Niegodziwca jest uważana cywilizacja łacińska – Christianitas albo przynajmniej resztki chrześcijańskiego społeczeństwa. Społeczność naturalna rządzi się porządkiem wywiedzionym z woli człowieka – bez odniesienia do Wcielonego Słowa. Społeczność nadprzyrodzona jest wierna Bożemu Objawieniu jako zasadzie, na której zbudowana została Christianitas.
Od czasu narodzin chrześcijańskiej Europy porządek polityczny świata opierał się na Wcieleniu naszego Pana Jezusa Chrystusa, z którego to powodu wszystkie publiczne akty władzy, a nawet kalendarz, jakim się posługujemy odwołują się do roku zbawienia, datowane są od „Roku Pańskiego”. Cóż innego wyraża ów zwrot, jeśli nie fakt, iż porządek, w którym żyjemy oparty jest na Wcieleniu, że fundamentem naszym jest chrześcijaństwo, że uznajemy, iż objawione prawa Boże przekazane przez Ojca Jego Wcielonemu Synowi, przez Niego Apostołom, przez Apostołów zaś światu, są główną zasadą chrześcijańskiego społeczeństwa? Na tej właśnie zasadzie oparte było niegdyś społeczeństwo. W chwili obecnej powszechnie się od niej odchodzi. W Anglii religia została wykluczona ze sfery polityki. W wielu krajach, takich jak Francja i obecnie Austria, publicznie zadekretowano, iż państwo nie wyznaje żadnej religii, że wszystkie religie mają być równoprawnymi uczestnikami życia politycznego. (s. 53-54)
Niech łaskawy czytelnik raczy zauważyć, że kardynał ustanie Christianitas wiąże z rozplenieniem się zasady wolności religijnej. Te dwa zjawiska wiążą się jeszcze z trzecim: przyjściem Antychrysta. Oddajmy jeszcze raz głos kardynałowi: Nie zamierzam w tym miejscu polemizować z tymi decyzjami. Nie zrozumcie mnie źle. Stwierdzam jedynie fakt. Obecnie znaczną część każdego społeczeństwa oraz znaczną część populacji Francji i Austrii tworzy rasa, która neguje przyjścia Boga w ciele, która odrzuca Wcielenie. Nie zamierzam w tym miejscu kwestionować zasadności przyznawania owym ludziom praw politycznych, wręcz przeciwnie, twierdzę, że gdyby nie istniał żaden porządek inny niż porządek naturalny, byłoby niesprawiedliwością pozbawiać kogokolwiek z ludu Izraela równych praw, jednak równocześnie pamiętać musicie, że w dniu, w którym zagwarantujecie ludziom odrzucającym Wcielenie równość przywilejów, cofniecie życie społeczne oraz porządek, w którym żyjecie od Wcielenia do wymiaru czysto naturalnego, a to właśnie przepowiedziane zostało jako cecha panowania Antychrysta. Widzieliśmy już, że trzecim i szczególnym znamieniem Antychrysta jest negacja Wcielenia, i jeśli narody świata ukonstytuowały się w oparciu o wiarę, na fundamencie Wcielenia, akt państwowy, który nadawałby ludziom to Wcielenie kwestionującym równość społeczną i polityczną, redukować będzie porządek życia społecznego z nadprzyrodzonego do naturalnego – i z tym mamy obecnie do czynienia. Raz jeszcze powtórzę, nie zamierzam w tym miejscu z rozporządzeniami tymi polemizować, widzę jednak we wszystkich tych faktach wypełnienie słów proroctwa. (…) Jeśli obecnie niemożliwym stało się utrzymanie tego porządku chrześcijańskiego w społeczeństwie podzielonym schizmą czy zarażonym herezją, albo zmieszanym z tymi, którzy negują Wcielenie, mogę jedynie powiedzieć, że znajdujemy się w godnym pożałowania położeniu. (s. 54-55)
Kardynał Manning zmarł w 1892 roku. Zaznaczył na podstawie Pisma Świętego, że znakiem , iż czas jest krótki, będzie obojętność na prawdę posunięta aż do aktów państwowych gwarantujących równość praw i wolność wyznawania publicznie jakiejkolwiek religii. Teraz niech czytelnik pomyśli o tym, że taka równość i taka wolność nie są już wprowadzane aktami państwowymi, ale aktami kościelnymi. Wystarczy przeczytać dwie deklaracje II Soboru Watykańskiego: Dignitatis humanae oraz Nostra aetate. Przemyślenie tych spraw doprowadza do głębokiego zrozumienia tragizmu doby obecnej.
Książeczka z wykładami kardynała Henryka Edwarda Manninga w dobie gorączkowego poszukiwania rozwiązania światowych problemów stanowi, przez jasność i rzetelność, cenną pomoc w rozumieniu naszych czasów.
Na koniec dołączę dwa cytaty, które pochodzą od katolickiego kontrrewolucjonisty i monarchisty Donoso Cortesa. Cortes jest cytowany przez kardynała. Oby ta końcówka rozprawki przyczyniła się do rozbudzenia refleksji i poważnych rozmyślań.
Społeczeństwo europejskie umiera. Kończyny jego są już zimne – i takie już niebawem stanie się jego serce. A wiecie dlaczego umiera? Umiera ponieważ zostało zatrute, ponieważ Bóg stworzył je by było karmione strawą katolickiej prawdy, empiryści zaś usiłowali karmić je ideami racjonalizmu. Umiera, gdyż tak jak człowiek nie żyje jedynie chlebem, ale każdym słowem, które pochodzi z ust Bożych, tak też społeczeństwa nie giną jedynie od miecza, ale też od każdego słowa, które pochodzi z ust ich filozofów. Umiera ponieważ błąd je zabija i ponieważ obecnie społeczeństwo budowane jest na błędach. Wiedzcie więc, że wszystko co uważacie za bezsporne, jest w istocie fałszywe. (s. 60)
I drugi cytat:
Siła żywotna prawdy jest tak wielka, że jeśli posiadalibyście jedną tylko prawdę, prawda ta mogłaby was uratować. Jednakże upadek wasz jest tak głęboki, niemoc wasza jest tak wielka, ślepota tak całkowita, nagość tak zupełna, że nawet tej jednej prawdy nie posiadacie. Z tego właśnie powodu katastrofa, która musi nadejść będzie katastrofą przewyższającą wszystkie inne znane z historii. Jednostki nadal mogą się uratować, ponieważ jednostki zawsze mogą być zbawione, społeczeństwo jednak jest zgubione, nie dlatego iż nie byłoby to możliwe, ale dlatego, że ono samo nie posiada woli ocalenia. Nie ma ratunku dla społeczeństwa, ponieważ nie wychowamy naszych synów na chrześcijan i ponieważ sami nie jesteśmy prawdziwymi chrześcijanami. Nie ma ratunku dla społeczeństwa, ponieważ duch katolicki, jedyny duch życia, nie pobudza już wszystkiego, nie ożywia edukacji, rządu, instytucji, praw ani moralności. Zmiana tego stanu rzeczy byłaby zadaniem dla gigantów. Nie ma na ziemi siły która, sama z siebie, mogłaby ten cel osiągnąć, jest on niemożliwy do osiągnięcia nawet dla wszystkich sił działających razem. Pozostawiam waszemu osądowi rozstrzygnięcie, czy współpraca taka jest możliwa i do jakiego stopnia, a także tego czy – nawet gdyby możliwość taka istniała – uratowanie społeczeństwa nie byłoby prawdziwym cudem. (s. 61)
Wszystko to pesymistyczne; niemniej cokolwiek będzie, mamy dołączyć do zwycięstwa Pana Jezusa; nie do nas należy zwycięstwo na tym świecie, ale do nas należy walka, za którą otrzymamy wieczną nagrodę.
Audiobooki
