Śś. Mariusz, Marta, Audifaks i Abachum, Męczennicy oraz św. Kanut, Król i Męczennik

"Męczęństwo św. Marty" pędzla Corrado Giaquinto

Święci Mariusz, Marta, Audifaks i Abachum, Męczennicy

Mariusz i jego żona Marta, pochodzący z perskiej szlachty, wraz z synami Audifaksem i Abachumem przybyli do Rzymu w czasie panowania cesarza Klaudiusza II około 270 roku. Nawróceni na chrześcijaństwo, rozdali swój majątek ubogim. Jako gorliwi chrześcijanie wspierali i pocieszali prześladowanych wiernych oraz grzebali ciała męczenników. To naraziło ich na gniew cesarza i poskutkowało aresztowaniem. Gdy nie udało się ich przekonać do wyrzeczenia się wiary, zostali skazani na różnorodne tortury, w tym biczowanie, rozciąganie, palenie ogniem, rozdzieranie żelaznymi hakami i obcięcie rąk. Mariusz i dwaj synowie zostali ścięci w miejscu zwanym Nymphae Catabassi, trzynaście mil od Rzymu, a ich ciała spalono. Marta została utopiona w studni. Rzymska matrona imieniem Felicyta zdołała odzyskać częściowo spalone szczątki ojca i synów oraz ciało matki ze studni i pochowała te święte relikwie potajemnie 20 stycznia. Ich wspomnienie liturgiczne obchodzone jest 19 stycznia.

Święty Kanut IV, Król i Męczennik

Urodził się około 1042 roku jako jeden z wielu synów króla Danii Swena II Estridsena. Po śmierci swojego brata Haralda III w 1080 roku, Kanut został wybrany królem Danii. Poślubił Adelę, córkę hrabiego Roberta I z Flandrii, z którą miał syna Karola, urodzonego w 1084 roku, oraz bliźniaczki Cecylię i Ingeridę. Kanut był niezwykle ambitnym i pobożnym władcą, który wzmacniał autorytet Kościoła, domagał się ścisłego przestrzegania świąt kościelnych oraz roztaczał mecenat nad wieloma świątyniami, w tym katedrą w Lund. W 1085 roku, jako prawnuk Kanuta Wielkiego, który rządził Anglią, Danią i Norwegią, sam zaplanował inwazję na Anglię, uważając koronę angielską za swoją prawowitą własność. Plan inwazji musiał zostać nagle porzucony, gdy arystokraci sprzeciwiający się jego polityce podatkowej, w tym nakazowi płacenia dziesięciny, podnieśli bunt. Kanut uciekł przed rebeliantami, prowadzonymi przez jego brata księcia Olafa, do kościoła św. Albana w Odense, który sam ufundował . Przyjął sakramenty pojednania i Komunii Świętej, z całego serca przebaczając swoim wrogom. 10 lipca 1086 roku rebelianci wtargnęli do kościoła i zabili Kanuta wraz z jego bratem Benedyktem i siedemnastoma towarzyszami przed ołtarzem . Przy jego grobie zaczęto opisywać dziejące się cuda, a na prośbę króla Eryka III, papież Paschalis II kanonizował go w 1101 roku. Był pierwszym Duńczykiem wyniesionym na ołtarze. Został uznany przez Kościół katolicki za patrona Danii. W 1300 roku jego szczątki wraz ze szczątkami brata Benedykta zostały pochowane w katedrze pod jego wezwaniem w Odense.

Święci Męczennicy, módlcie się za nami!